wystawa była czasowo objęta honorowym patronatem Waldemara Dąbrowskiego - Ministra Kultury Rzeczpospolitej Polskiej

wystawa zorganizowana przez Państwową Galerię Sztuki w Sopocie
ul. Marii Skłodowskiej-Curie 10/12 (dawna siedziba ul. Powstańców Warszawy 2-6), 81-703 Sopot, POLSKA
tel. (+48 58) 5510621, fax 5513262

 







TORS, 1970, granit
 

Przedmowa do katalogu "Droga sztuki - sztuka drogi"

Wystawa rzeźb Stanisława Horno-Popławskiego i monograficzne opraco-wanie twórczości , przygotowane w stulecie jego urodzin, nasuwają pytania o pozycję artysty w sztuce XX wieku.
Jego długa działalność twórcza (od 1926 roku) i pedagogiczna (od 1932) wprowadziła do polskiej tradycji artystycznej czynnik ciągłości i stabilności. Zmiana środowisk, w których pracował oraz ewolucja formy i treści jego dzieł oddawały z kolei charakter przemian życia artystycznego i rzeźby. Wychowa-nek Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie został wykładowcą i profesorem Wydziału Sztuk Pięknych wileńskiego Uniwersytetu Stefana Batorego, włączonego po wojnie do toruńskiego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, by w 1949 roku w Gdańsku objąć stanowiska profesora i dziekana Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych oraz głównego projektanta rzeźby przy odbudowie Starówki. Stąd uhonorowano artystę dwoma doktoratami hono-ris causa dwóch artystycznych uczelni Pomorza. Jako rzeźbiarz ewoluował od monumentalnego klasycyzmu w okresie międzywojennym przez reali-styczne tendencje początku lat pięćdziesiątych do dzieł bliskich abstrakcji. Jednak życie i twórczość Stanisława Horno-Popławskiego trzeba rozpatry-wać w szerszym międzynarodowym i wielokulturowym kontekście. Urodzony w Gruzji w młodości poznał Rosję, Francję i Włochy. Fascynowały go mity antyczne i kaukaskie. Jego rzeźby łączyły tradycję wielkich kultur z ekolo-gicznym stosunkiem do natury i jej podstawowej formy - kamienia.
W czasach, gdy otwarły się granice, jego sztuka wciąż, a może na nowo, przyciąga uwagę. Scala bowiem to co lokalne, narodowe z tym, co wspólne
i ogólnoludzkie.

Prof. dr hab. Jerzy Malinowski
Wydział Sztuk Pięknych
Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
w Toruniu





Stanisław Horno-Popławski Droga sztuki - sztuka drogi
Wystawa z okazji setnej rocznicy urodzin artysty

Tytuł odnosi się zarówno do twórczości jak i elementów biografii Stanisława Horno-Popławskiego, odwołujesię do charyzmy rzeźbiarza oraz do tajemniczego, ponadczasowego oddziaływania jego dzieł na współczesnych odbiorców. "Droga" w filozofii Dalekiego Wschodu oznacza m.in.: "specjalizację", "technikę","sztukę" oraz "proces samodoskonalenia - stawania się lepszym poprzez poświęcanie się osiągnięciu jakiegoś celu dzięki rozwojowi charakteru".
Stanisław Horno-Popławski urodził się 14 lipca 1902 r. w Kutaisi w jednym z najstarszych miast Kaukazu. Był wnukiem zesłanego tam powstańca styczniowego. Dzieciństwo spędzone w Gruzji uwrażliwiło przyszłego artystę na inspirujące właściwości sztuki archaicznych cywilizacji oraz formy Natury. Dyplom rzeźbiarza otrzymał w przedwojennej warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych - w pracowni prof. Tadeusza Breyera. Od 1931 pod-różował po Europie Zachodniej (Francja,Włochy i in.). W latach 1932-39 prowadził zajęcia rzeźby na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Jego realizacje monumentalne (np. pomnik Biskupa Bandurskiego w bazylice wileńskiej - Nagroda Prezydenta Miasta Warszawy w 1938) i kameralne ("Dziewczynka z pieskiem") cieszyły się dużym uznaniem. W czasie II wojny światowej przebywał w Oflagu II C Woldenberg i zorganizował tam znaną pracownię. Po wyzwoleniu osiadł w Białymstoku gdzie zrealizował szereg rzeźb, w tym słynną figurę Dobrego Pasterza przed kościołem św. Rocha. Od I 1946 do IX 1949 prowadził katedrę rzeźby na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu następnie przeniósł się wraz z rodziną do Trójmiasta, obejmując stanowisko profesora i dziekana Wydziału Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych. Jego prace z tamtego okresu do dzisiaj uznawane są za wybitne. Pod koniec lat 50. pod wpływem inspiracji archaiczną rzeźbą grecką i etruską, podjął poszukiwania formalne, wykorzystując ekspresję naturalnych kształtów "granitów polnych". Nowe rzeźby które zapewniły mu wysoką pozycję w historii sztuki XX wieku, (m.in. złoty medal na Biennale Sztuki Współczesnej we Florencji w 1969, nagrody I st. Ministra Kultury i Sztuki -1962, 1965) prezentowano na wielu prestiżowych wystawach zagranicznych [np. Międzynarodowych Wystawach Rzeźby Współczesnej w Paryżu-(1956,1961), XXXI Biennale Sztuki w Wenecji (1962) i in.]. Po przejściu na emeryturę (1970) profesor poświęcił się niemal wyłącznie rzeźbie. Powstawały impresyjne kompozycje będące wyrazem tworzenia poza czasem i panującymi w sztuce współczesnej nurtami, które prezentowano na licznych wystawach indywidualnych (m.in.: Warszawa'77; Tbilisi'78, Sulmin'86, Sopot'88) i zbiorowych (Berlin'71; Bukareszt'72; Oslo, Essen'74; Paryż' 85). Tworzył do ostatniej chwili nie ulegając słabościom "jesieni życia".
W 1996 otrzymał doktorat honoris causa: Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, a rok później to samo wyróżnienie ASP w Gdańsku. Uroczystość połączono z otwarciem w Muzeum Narodowym w Gdańsku kolejnej, już ostatniej za życia wystawy indywidualnej twórcy. Zmarł 6 lipca 1997 w Sopocie.
Należał do wybitnych osobowości sztuki XX wieku. Pozostawił nowatorskie w wyrazie rzeźby (przeważnie kamienne) które skupiają inspiracje dziełami starożytnych cywilizacji (m.in.: Paleolitu, Egiptu, Mezopotamii, rzeźby celtyckiej), duchowość sztuki Dalekiego Wschodu, filozoficzne podejście do człowieka i malarską wrażliwość. Został w nich "zakodowany" niepokój ciągle poszukującego artysty...
Obcowanie z niejednorodną obfitością prac Stanisława Horno-Popławskiego wprowadza w stan wyciszenia, refleksji nad kruchością i przemijalnością świata. Zwłaszcza późne rzeźby odarte są z ponadczasowej "dumy", pulsując na granicy bytu i nicości, narodzin i obumierania, wzrostu i zaniku. Obiekty są niekiedy brutalnie doświadczone, "zranione" do samego wnętrza. Sędziwy rzeźbiarz mawiał: "Nawróciłem się do Antyku, ale takiego jaki jawi się on nam dzisiaj, a nie z czasów Peryklesa." Najbardziej inspirujące stały się dla niego zdruzgotane, naznaczone piętnem wieków torsy bez głowy i kończyn, twarze bez oczu, fryzy wyrwane hakami, obite na statkach, ponownie wyniesione na muzealnych "ołtarzach". Sięgał po kamienie nadwątlone w swojej

trwałości, naznaczał "metawrażliwością" swojej ręki. Charakter "pisma" tych rzeźb jest najbardziej przejmu-jącym aspektem jego twórczości, wyróżnikiem wśród wielu zjawisk sztuki. Przez współczesnych został uzna-ny za poetę rzeźby polskiej, przez historyków sztuki również za ostatniego wielkiego mistrza techniki taille directe. Stworzył postacie o unikatowym, jemu tylko właściwym wyrazie twarzy, typ formy wzbogaconej o pierwiastek psychologiczny.
Sam artysta powiedział: "Mam do czynienia ze sztuką która nie wymaga komentarzy i broni się sama, a czas (nie zawsze ale bardzo często) działa na korzyść rzeźby..."

Dorota Grubba

 
GŁOWA, Z CYKLU "SEN KAMIENIA"
(ostatnia rzeźba w kamieniu) lata 90., granit




IV edycja wystawy rzeźb Stanisława Horno-Popławskiego
która odbyła się w Muzeum Teatralnym w Teatrze Wielkim w Warszawie
w dniach 15 XII 2002 - 23 III 2003


 
ekspozycja we foyer głównym
Teatru Wielkiego w Warszawie
"Nenufar", 1966, granit

Muzeum Teatralne kontynuując ideę Dyrektora Waldemara Dąbrowskiego - ideę prezentacji mistrzów rzeźby współczesnej w przestrzeni foyer głównego Teatru Wielkiego proponuje kolejne spotkanie tym razem z twórczością jednego z najwybitniejszych artystów polskich Stanisława Horno-Popławskiego w setną rocznicę jego urodzin. Na monograficzną wystawę zmarłego przed pięciu laty twórcy złożyło się ponad pół setki dzieł, od najwcześniejszych zachowanych w zbiorach muzealnych, do ostatnich z lat 80. i 90.. Jest to jakby spojrzenie z lotu ptaka na długą drogę poszukiwań człowieka ogarniętego pasją wyrażania siebie poprzez rzeźbę. Poetyckie, heroiczne, czy na poły abstrakcyjno - surrealistyczne kompozycje Stanisława Horno-Popławskiego, zauważane i nagradzane już od lat 20. do końca życia artysty, są trwałym wkładem w sztukę współczesną. Artysta był laureatem licznych konkursów, uczestnikiem wielu prestiżowych wystaw zagra-nicznych takich jak Biennale Sztuki w Wenecji, Paryżu, czy Florencji, doktorem honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku i Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obecna wystawa ujawnia niezwykłe ewolucje form od orientalizującego, psychologicznego portretu prof. Tadeusza Breyera z 1931 r., do wyciszonych, "taoistycznych" kamiennych etiud z ostatniego cyklu "Sen Kamienia" - należących do arcydzieł rzeźby XX wieku.


Andrzej Kruczyński
Kierownik Muzeum Teatralnego
Teatr Wielki - Opera Narodowa
w Warszawie

 
fragment ekspozycji we foyer głównym Teatru Wielkiego
w Warszawie




Prace prezentowane na wystawie

MUZEUM NARODOWE W WARSZAWIE:
1. PORTRET HADASY GUREWICZ-GRODSKIEJ, 1933 Rz.W.127,brąz
2. JASIEK Z BUKOWINY, 1951, Rz.W.149, granit
3. MATKA BELOJANNISA, 1952,Rz.W.150, brąz
4. ZENOBIA, 1960, RZ.W.153, granit
5. SZARA GŁOWA, 1960, Rz.W.152, granit
6. BRZEMIENNA, 1961, Rz.W.154, granit
7. MŁODOŚĆ, 1965, Rz.W.156, granit
8. WSPOMNIENIE Z AGRIGENTO, 1958/60, Rz.W.151, granit
9. PORTRET PLACYDY SIEDLECKIEJ-BUKOWSKIEJ, 1930,
Rz.W.145, brąz
MUZEUM ŁAZIENKI KRÓLEWSKIE W WARSZAWIE:
10. GŁOWA MECENASA ST. BAGIŃSKIEGO, 1930, MN 164419, granit
MUZEUM WOJSKA POLSKIEGO W WARSZAWIE:
11. NIGDY WIĘCEJ, 1968, granit
MUZEUM NARODOWE W GDAŃSKU:
12. KWIAT, 1970, MNG/SW/54/RZ, granit
13. KATYŃ, 1980, MNG/SW/179/RZ, granit
14. MICHAŁ ANIOŁ, 1980, MNG/SW/180/RZ, granit
MUZEUM NARODOWE W POZNANIU:
15. PROJEKT POMNIKA MICKIEWICZA dla Poznania, 1948, P520, gips
16. ZIELONY TORS, 1962, P588, granit, marmur
17. PIRANDELLO, 1958, P586, granit
18. METEOR, 1962, P585, granit
MUZEUM NARODOWE W KRAKOWIE:
19. ŻYDÓWKA, 1962, II-rz-922, granit, marmur
20. GŁOWA, 1961, II-rz-921, granit
MUZEUM SZTUKI W ŁODZI:
21. GŁOWA KOBIETY, 1970, MS/SN/R/349, granit
22. NENUFAR, 1966, MS/SN/R/45, granit
MUZEUM RZEŹBY ALFONSA KARNEGO W BIAŁYMSTOKU:
23. ANTOINE BOURDELLE, 1962, MB/GSW/19, granit
MUZEUM OKRĘGOWE IM. LEONA WYCZÓŁKOWSKIEGO
W BYDGOSZCZY:

24. BISKUPIN, 1980, MOB/SR.195, granit
25. NUTA, 1962, MOB/SR.63, granit
26. CHŁOPIEC Z SANKAMI, 1949, MOB/SR/61, gips
CENTRUM RZEŹBY POLSKIEJ W OROŃSKU:
27. RYCERZ W TYGRYSIEJ SKÓRZE, 1980, CRP/RZ/236, granit
URZĄD MARSZAŁKOWSKI WOJEWÓDZTWA POMORSKIEGO
W GDAŃSKU:

28. FRYDERYK CHOPIN, 1983, granit
MUZEUM NARODOWE W SZCZECINIE:
29. MARYNARZ, 1976/77, MNS/Sp/1257, granit
AKADEMIA SZTUK PIĘKNYCH W GDAŃSKU:
30. PORTRET PROFESORA TADEUSZA BREYERA, 1931, granit
PAŃSTWOWA GALERIA SZTUKI W SOPOCIE:
31. PŁOMIEŃ (KREMATORIUM), 1969, granit
ZBIORY PRYWATNE:
32. SKULONA, lata 80. granit
33. MINOJSKA, 1978, granit
34. MADONNA Z DZIECIĄTKIEM, lata 70., granit
35. MACIERZYŃSTWO, lata 60., gips
36. GŁOWA, lata 80., granit
37. GŁOWA, lata 80., marmur
38. KUTNO, 1967, gips
39. NAUZYKAA, 1978, granit
40. RANNA ŁĄCZNICZKA, 1974, wapień
41. PONARY - KAMIENNY SEN, 1977, granit
42. STOCZNIA "O ROKU ÓW ... KTO CIEBIE WIDZIAŁ W NASZYM KRAJU"
1981-82, granit
43. PRZEBUDZENIE, z cyklu "Sen kamienia", lata 90., granit
44. RAPSOD, 1982, sjenit
45. TORS, 1970, granit
46. GŁOWA, Z CYKLU "SEN KAMIENIA", 1990, nefryt
47. GŁOWA, Z CYKLU "SEN KAMIENIA" (ostatnia rzeźba w kamieniu)
lata 90., granit
48. GŁOWA GÓRALA, 1957, granit
49. KRES - KOLCHIDA, 1964, granit
50. W KAPELUSZU, 1984, granit
51. PORTRET GRZEGORZA FITELBERGA, lata 50., gips
52. SZOTA RUSTAWELI, lata 80., granit
53. PORTRET PODWÓJNY (POTRÓJNY), lata 90., granit
MUZEUM OKRĘGOWE W TORUNIU:
54. W KĄPIELI, 1946-49, nefryt, MT/Rz/179

 

GŁOWA, 1961, granit,
MUZEUM NARODOWE W KRAKOWIE


ZENOBIA, 1960, granit,
MUZEUM NARODOWE W WARSZAWIE
STOCZNIA "O ROKU ÓW ... KTO CIEBIE WIDZIAŁ W NASZYM KRAJU"
1981-82, granit











 


O WYSTAWIE RZEŹB STANISŁAWA HORNO-POPŁAWSKIEGO "DROGA SZTUKI - SZTUKA DROGI"


Wystawa powstała w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie ( www.pgs.pl ).
Artysta związany był z Sopotem od 1949.
Tam mieszkał i tworzył ( z kilkuletnią przerwą ) do końca życia.
W latach 1949-70/72 był profesorem rzeźby w gdańskiej
Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych.
Ekspozycję prezentowano w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie od 2 do 30 lipca 2002.

Następnie eksponowana gościnnie w Toruniu, gdzie rzeźbiarz mieszkał w l. 1946-49.
Współorganizował tamtejszy Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika
oparty o wileńską tradycję szkolnictwa artystycznego.
Prezentowana w Ratuszu Staromiejskim Muzeum Okręgowego w Toruniu ( www.muzeum.torun.pl )
od 8 września do 20 października 2002.

Trzecia edycja wystawy odbyła się w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku ( www.mars.slupsk.pl/mps ).
W Słupsku Stanisław Horno-Popławski mieszkał na początku lat 70..
Wraz z żoną Ingą (Stanisławą) Popławską oraz synem Andrzejem Popławskim
stworzył tam pierwszy w Polsce pomnik Karola Szymanowskiego (1972), a rok później
Jana Kilińskiego.
Rzeźby eksponowano na Zamku Książąt Pomorskich od 26 października do 8 grudnia 2002.

Muzeum Teatralne Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie ( www.teatrwielki.pl )
zorganizowało czwartą edycję wystawy. Z Warszawą łączyło rzeźbiarza wiele faktów biograficznych,
m.in. studia w Szkole Sztuk Pięknych w pracowni prof. Tadeusza Breyera;
pierwsze wystawy indywidualne w latach 30., nagrody i wyróżnienia w konkursach m.in. na pomnik
gen. Sowińskiego na Woli (1931).
Warszawskie Muzea posiadają najliczniejsze zbiory dzieł Stanisława Horno-Popławskiego,
znany jest również pomnik Mickiewicza przed PK i N oraz "Grajek" na warszawskich Powązkach.
Ekspozycja w foyer głównym od 19 grudnia 2002 do 23 marca 2003.

Kolejna prezentacja odbyła się w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku ( www.rzezba-oronsko.pl )
w Muzeum Rzeźby Współczesnej od 29 marca do 25 maja 2003.

W Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie ( www.zamek.szczecin.pl )
eksponowano monografię od 13 czerwca do 21 lipca 2003.

W 1971 Horno-Popławski przewodniczył jury konkursu na monument Mikołaja Kopernika
dla Fromborkaz okazji 500 rocznicy urodzin astronoma. W 1973 zrealizowano zwycięską,
oryginalną wizję Mieczysława Weltera.
Muzeum Mikołaja Kopernika we Fromborku ( www.frombork.art.pl ) przyjęło wystawę
w mury XV-wiecznego Szpitala Św. Ducha (w sąsiedztwie ogrodu - herbarium)
eksponując filozofię kamiennych prac Stanisława Horno-Popławskiego
(tworzonych przeważnie w plenerze i w odosobnieniu),
wyrażających harmonię Człowieka, Natury i Sztuki.
Ekspozycja od 31 lipca do 30 września 2003.

W Wałbrzyskiej Galerii Sztuki BWA "Zamek Książ" ( www.bwa.walbrzych.com.pl )
wystawa trwała od 22 listopada 2003 do 15 stycznia 2004.

Od 11 marca do 28 marca 2004 wystawę można było obejrzeć w Centrum Rysunku i Grafiki im. T. Kulisiewicza
- Oddział Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu ( www.muzeum.kalisz.pl )
W 1969 roku w Kaliszu Stanisław Horno-Popławski zrealizował pomnik Marii Konopnickiej.

Z okazji obchodów ROKU POLSKIEGO NA UKRAINIE cała ekspozycja -
"STANISŁAW HORNO-POPŁAWSKI. DROGA SZTUKI - SZTUKA DROGI."
została zaprezentowana
w Muzeum Historycznym we Lwowie (11.VI - 4.VII.2004)
oraz w Muzeum Sztuki w Odessie (9.VII - 8.VIII.2004) ( www.museum.odessa.net )
- obie wystawy zrealizowano przy pomocy finansowej
Ministerstwa Kultury Rzeczpospolitej Polskiej ( www.mk.gov.pl )









Od 12 października do 7 listopada 2004 rzeźby Stanisława Horno-Popławskiego
eksponowano w Królikarni - Muzeum Rzeźby im. X. Dunikowskiego w Warszawie.
( www.krolikarnia.mnw.art.pl )

Od 12 stycznia do 14 marca 2005 na Litwie w galerii "Židinys"
działającej przy Wlieńskiej Akademii Sztuk Pięknych (
www.vda.lt )
- wystawa zrealizowana przy pomocy finansowej Urzędu Miasta Sopotu (
www.sopot.pl )
oraz Instytutu im. Adama Mickiewicza - Centrum Międzynarodowej
  Współpracy Kulturalnej w Warszawie
( www.iam.pl )


W ramach obchodów SEZONU POLSKIEGO W ROSJI wystawę
"STANISŁAW HORNO-POPŁAWSKI. DROGA SZTUKI - SZTUKA DROGI."
zaprezentowano między innymi :

W Muzeum A.C.Puszkina w Moskwie (13.V - 27.V.2005) ( www.pushkinmuseum.ru )
( informacje w języku rosyjskim - http://www.museum.ru/N21784 )
- wystawa sfinansowana przez
Ministerstwo Kultury Rzeczpospolitej Polskiej ( www.mk.gov.pl )
oraz Instytut im. Adama Mickiewicza - Centrum Międzynarodowej
Współpracy Kulturalnej w Warszawie ( www.iam.pl )

W Muzeum A.N.Radiszczewa w Saratowie (29.VI - 25.VII.2005) ( www.radmuseumart.ru )
- wystawa sfinansowana przez
Ministerstwo Kultury Rzeczpospolitej Polskiej ( www.mk.gov.pl )
oraz Instytut im. Adama Mickiewicza - Centrum Międzynarodowej
Współpracy Kulturalnej w Warszawie ( www.iam.pl )

W Państwowym Muzeum Sztuki w Samarze (04.VIII - 05.IX.2005)
- wystawa sfinansowana przez
Ministerstwo Kultury Rzeczpospolitej Polskiej ( www.mk.gov.pl )
oraz Instytut im. Adama Mickiewicza - Centrum Międzynarodowej
Współpracy Kulturalnej w Warszawie ( www.iam.pl )


W 1945 roku Stanisław Horno-Popławski mieszkał i tworzył w Białymstoku. Zrealizował tu kilka
rzeźb w tym słynną figurę Chrystusa Dobrego Pasterza przed kościołem św. Rocha, Madonnę
z dzieciątkiem wieńczącą pomnik ks. Adama Abramowicza- proboszcza i budowniczego świątyni,
posąg Chrystusa Króla w ołtarzu głównym i grupę "Praczki" w parku miejskim. Wraz z Placydą
Siedlecką-Bukowską i innymi przybyłymi z Wilna artystami współtworzył Szkołę Malarstwa
i Rzemiosł Artystycznych (istniejącą od 1944, w 1959 przeniesioną do Supraśla).
W 1945 współpracował z wybitnym architektrm Stanisławem Bukowskim - autorem wielu
świetnych bydynków, obiektów monumentalnych, rekonstrukcji zabytków jak i założeń
urbanistycznych Białegostoku- twórczym kontynuatorem projektów rozbudowy kościoła NMP
[obecnie Św. Rocha] autorstwa Oskara Sosnowskiego. Chrystus Dobry Pasterz Stanisława
Horno-Popławskiego odznacza się wyjątkową lekkością i lapidarnością formy i zaliczany
jest do najpiękniejszych przykładów rzeźby religijnej XX wieku.

  Od 10. lutego do 21. maja 2006 roku wystawa była pokazywana
w Muzeum Podlaskim w Białymstoku.
 

* * * * *
Aranżacje plastyczne wystaw: Dorota Grubba,
współpraca Emilia Grubba z Tomkiem, Miłosz Thiede

Wystawie towarzyszy album - monografia pt.:
"Stanisław Horno-Popławski Droga sztuki - sztuka drogi"
pod redakcją prof. dr hab. Jerzego Malinowskiego (tekst i opracowanie Dorota Grubba)
wydany przez Państwową Galerię Sztuki w Sopocie.
(158 stron, 234 unikalne fotografie dotyczące życia i prac artysty)

< Układ graficzny strony internetowej: Dorota Grubba, Miłosz Thiede >
autorzy zdjęć: Z. Anderszewski, W. Bąblewska-Rolke, M. Chrościelewski, R. Goetel, D.Grubba, E. Grubba,
J. Grubba, J. Hajdul, M. Holzman, S. Kuruliszwili, L. Pazderski, L.J. Pękalski, A. Popławski, W. Rasnowski,
M. Thiede, W. Węgrzyn, Cz. Woźny

< Komisarz wystawy: Dorota Grubba >

webmaster miłosz thiede ® 2004

* * * * *

Inne strony dotyczące Stanisława Horno-Popławskiego:

ODSŁONIĘCIE PAMIĄTKOWEJ TABLICY W KUTAISI (kwiecień 2005)

http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_horno_poplawski_stanislaw

http://www.culture.pl/en/culture/artykuly/wy_wy_horno_poplawski_pgs

http://www.umk.pl/uczelnia/dhc

http://pag.iatp.org.ge/ru/horno-poplawski.html


* * * * *

Linki inne

http://www.glosyciszy.republika.pl
- projekt "Głosy ciszy" PGS w Sopocie 7.02-6.03.2003

http://www.przestrzenoddana.republika.pl - projekt "Przestrzeń oddana" PGS w Sopocie 16.12.2005


KSIĘGA GOŚCI

> > > > > > > > > > > > > > > > > > > > >
LICZBA ODWIEDZIN
< < < < < < < < < < < < < < < < < < < <